Wat als mama (deel2)

Gepubliceerd op 25 februari 2020 om 08:00

Wat als mama een kindje verliest. Dit verhaal is van Joelle kievits. Zei vertelt haar verhaal. 

 

Voor het eerst komt er een vriendje bij Noah spelen. Natuurlijk wil hij graag zijn kamer even laten zien en ze lopen samen naar boven. Iedere moeder weet dat als het te lang stil is bij je kind, dat geen goed teken is dus loop ik even naar boven om te checken of alles oké is. Stilletjes ga ik achter de deur staan en luister stiekem even mee. In plaats van dat ik twee uitgelaten kinderen vind die alles overhoop hebben gehaald in een paar luttele minuten, hoor ik twee kindjes van vijf rustig met elkaar kletsen: ‘Mijn moeder huilt altijd zo veel’ hoor ik Noah zeggen… 

 

Twee weken daarvoor hadden we onze dochter Jackie verloren, natuurlijk huilde ik veel. Voor mezelf kon ik dat steeds makkelijk goedpraten maar op dat moment lukte dat niet meer en voelde het ontzettend als falen. Ik was geen leuke, vrolijke moeder meer voor mijn andere kinderen en dat besef sloeg in als een bom.

 

De zwangerschap van Jackie was enorm zwaar waardoor ik niet in staat was om er voor de kinderen te zijn. Gelukkig kon Jeroen met zijn werk regelen dat hij veel vrij was en nam hij het grootste gedeelte van de zorg voor de kinderen over. Jeroen en ik hadden het natuurlijk wel eens gehad over wat voor impact het op de jongens zou kunnen hebben, maar ze leken blij dus maakten we ons er vrij weinig zorgen om. Met 16 weken deden we een pretecho en stortte onze wereld in. Mijn wereld stortte in, die van Jeroen, maar zonder dat ik me er bewust van was, ook die van onze kinderen. Mama en nu ook papa was niet meer altijd blij, we waren mentaal afgeleid als we bij ze waren en fysiek afwezig omdat we veel in het ziekenhuis moesten zijn. Toen ik veel te vroeg bevallen was van onze dochter en we Jackie moesten begraven in plaats van warm thuis in bed te stoppen, bleven de tranen stromen. Mijn verdriet nam me compleet over omdat ik mijn kind verloren had. Dat ik daarbij mijn andere kinderen in de steek liet, had ik niet door.  

 

We zijn nu een half jaar verder. Nadat ik Noah hoorde zeggen dat ik altijd huilde, ben ik gestopt om bij de kinderen te huilen. Ik vind het heel goed hoor als kinderen hun ouders zien huilen zodat ze leren hun emoties te uiten maar het moet niet de overhand nemen waardoor ze angstig en er misschien zelf wel verdrietig van worden. We praten gewoon over Jackie en we hebben een prachtige foto van haar in de kamer hangen. Ze hoort bij ons gezin. Het verlies van haar hoort ook bij ons gezin. Mees wil niet naar de begraafplaats omdat hij dat linkt aan zijn huilende mama. Dat vind ik prima voor nu maar ik wil ook graag dat hij ziet dat we er ook mooie momenten kunnen delen. Zo hebben we op de uitgerekende datum van Jackie roze ballonnen gebracht en hebben we daarna met z’n viertjes taart gegeten. 

 

Ik heb het afgelopen half jaar veel geleerd over het leven zelf maar ook het moederschap. Je wilt je kinderen beschermen tegen elke pijn en al het verdriet. Maar hoe doe je dat als je eigen verdriet en pijn zo groot is dat je wereld even alleen daar om draait? Hoe kan je je kinderen gelukkig maken als je eigen hart in duizend stukjes ligt? Ik heb geleerd dat dat niet kan. En het belangrijkste, dat dat oké is. Ik kan ze niet beschermen tegen pijn. Ik kan ze wel leren dat verdriet en pijn deel van het leven is. Dat het erbij hoort. Dat je ondanks een gebroken hart, wel kan genieten van andere dingen. Dat je er zelf sterker door wordt en dat de band sterker wordt met de mensen waar je van houdt. Soms is er zoveel te voelen en zo weinig te zeggen, liefde voor elkaar is dan genoeg. We sluiten elkaar niet meer buiten maar proberen er voor elkaar te zijn. Ook al zijn Noah en Mees nog zo klein, ze begrijpen meer dan we denken. Soms is eenb knuffel dan al genoeg.

 Willen je meer van Joelle weten? https://joellewrites.blog/


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.