Gastblogger Melissa : De diagnose autisme

Gepubliceerd op 9 april 2020 om 18:00

De diagnose autisme

 

Wat doe je als je een kind hebt met een gebruiksaanwijzing, en je merkt dat anderen hem/haar lastiger vinden om mee om te gaan. Als je voelt dat jouw kind anders is? En wat nou als alle instanties zoals school e.d. het bagatelliseren? Dit is mijn verhaal.

 

Om te beginnen is het belangrijk om even kort uit te leggen wat autisme nou precies inhoud.
Autisme is een ontwikkelingsstoornis waar je mee geboren wordt. Je hersenen verwerken alles wat je ziet, hoort, voelt en ruikt op een andere manier. Dat komt omdat verschillende delen van je hersenen minder goed met elkaar samenwerken. De meeste mensen zien de wereld om hen heen als een samenhangend geheel. Voor iemand met autisme bestaat de wereld uit allemaal losse deeltjes.



Het uit zich in verschillende manieren, maar een veel voorkomend ‘probleem’ bevind zich in sociale interactie. Bijvoorbeeld emoties van anderen niet begrijpen en geen oogcontact maken. Meestal hebben mensen met autisme veel baat bij rust en regelmaat. Vooral dit laatste kan een trigger zijn wanneer deze vervalt, en dat uit zich dan ook weer op verschillende manieren.
Tegenwoordig vallen de verschillende vormen onder 1 naam, en dat is ASS.
Mocht je twijfelen of jijzelf of iemand in je omgeving autisme heeft, of je wilt meer informatie dan zou deze websitje misschien verder kunnen helpen. Mocht je onderzoek willen, raad ik je aan om contact op te nemen met je huisarts voor een verwijzing.

 

En dan nu mijn verhaal..

Autisme is niet onbekend in mijn familie, en daarnaast ken ik ook nog wel meer mensen die het hebben. Maar sinds vorige week mag ik ook mijn eigen kind officieel aan het lijstje toevoegen.

 

Ik vermoedde het al járen, maar omdat hij nog zo jong was werd ik een beetje voor gek verklaard.
Notabene een moeder met verschillende vormen van autisme in de familie en een opleiding in de jeugdzorg; Maar nee hoor, ik zag het toch echt verkeerd... Voor naaste familie was het wel duidelijk. Op zijn minst zagen ze wel dat er IETS was, en er was binnen de familie genoeg herkenning om aan Autisme te linken. Bij elk gesprek met school of een andere betrokken professional gooide ik de optie toch maar weer op. Ik bleef benoemen waarom ik hier aan dacht. Helaas was het te weinig ‘bewijs’ om verdere stappen te ondernemen. Het werd in zijn jongere jaren vooral afgedaan met dat alle kinderen wel iets hebben, en het ene kind zich later ontwikkelt dan de ander. Dat hij ticks had, dat zou kunnen worden verholpen met fysio. Dat hij geen oogcontact wilde maken, dat kwam gewoon omdat het een verlegen jongetje was. Dat hij heel erg vastzat met zijn beeld op de wereld en je hoog of laag kon springen maar hij bleef bij zijn punt.. Tjah dat was karakter. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Doordat mijn kind een vastgestelde taal ontwikkelingsstoornis had, zat hij al op onderwijs wat goed aansluit op autistische kinderen. Duidelijk, gestructureerd en heel visueel. Dat zijn stoornis extreem hardnekkig was, dat kon door autisme komen maar daar wilden ze eigenlijk nog niet aan denken. Alle andere dingen die ik aanwees als symptomen konden ook van autisme zijn, maarjah.. Het kon ook allerlei andere dingen zijn. Het bleef een moeilijk punt, en geen enkele professional durfde zich uit te spreken dat het echt autisme zou kunnen zijn.

 

Vorig jaar dan toch maar eens de stap gemaakt het officieel te gaan onderzoeken, om voor eens en altijd duidelijkheid te krijgen. Een lang traject, omdat ook moest worden uitgeplozen wat eventueel door de TOS (taalontwikkelingstoornis) zou komen en/of er een ander onderliggend probleem kon zijn. Wel was er gelijk al bij de behandelaren duidelijk dat er IETS was. En dat het zeer waarschijnlijk autisme zou kunnen zijn. Maar voor je een diagnose kan stellen, moeten er ook andere zaken uitgesloten worden. Zo had het bijvoorbeeld ook een hechtingsstoornis kunnen zijn, of misschien dat het toch bij zijn taalstoornis hoort en het verder gewoon een stuk karakter was geweest. De behandelaar vroeg ook wat ik er van zou vinden als er totaal iets anders uit zou komen, of zelfs niets.. Nou, alles beter dan onzekerheid en de eeuwige weerstand van school en anderen. Ik was allang blij dat er nu eindelijk eens goed naar hem gekeken zou worden door meerdere mensen die hier dagelijks mee werken.

 

En dan eindelijk de uitslagen. En ja hoor, hartstikke autistisch.
En niet eens een beetje. Ook niet zwaar, maar wel bovengemiddeld. 

 

En ik ben blij. Blij dat ik eindelijk gelijk heb gekregen. (Ja ik geef het toe, mijn gelijk halen doet me in dit geval goed) Blij dat mijn kind nu eindelijk recht krijgt op ander soort hulp en blij dat ik nu gewoon kan zeggen wat hij heeft en mensen er rekening mee kunnen houden. Ook voor zijn zus is het nu wat makkelijker om te zeggen waarom haar broertje anders is. Ze schelen nog geen jaar, en voor haar is het nu al moeilijk om te begrijpen waarom hij anders is. Maar ik hoop dat ze op deze manier het ook aan anderen kan uitleggen als iemand er wat over te zeggen heeft.
Vaak passen mensen zich gelijk aan omdat ze een beetje weten wat autisme inhoud, en is er begrip.

EINDELIJK


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Rachelle
3 maanden geleden

Mooie blog. Ik merk dat jij en cblogt heel goed bij elkaar passen. En wat schrijf je heerlijk en eerlijk en daarom pas je bij cblogt. Ik blijf je volgen. Sterkte en dikke kus

Melissa
3 maanden geleden

Wat lief! Dankjewel, echt leuk om terug te lezen

Maria
3 maanden geleden

Autisme is heel zwaar. Maar wat schrijf je dit mooi en puur. Welkom bij cblogt de plek verdien je zeker! X maria

Melissa
3 maanden geleden

Dankjewel, ook zo ontzettend lief <3