Waargebeurd verhaal Anoniem

Gepubliceerd op 24 mei 2020 om 09:25

Heel me leven lang wis ik niet of het echt was.
Wat bedoel ik? Dat leg ik uit in deze blog bij cblogt. Ik heb er voor gekozen om anoniem te blijven. Dat is een bewuste keus. Ben een mama met wat bereik. Het verhaal is waargebeurd en is in overleg.

 

 

Ik was 17 jaar toen ik me eerste man ontmoeten in de kroeg in Rotterdam. Hij keek me aan en ik keek hem aan. Vanaf dat moment waren wij sjonnie en anita. We danste kuste en we flirte met elkaar. De volgende dag zag ik hem al weer. En ja we hadden een klik. Maar al snel had ik door dat er iets miste. Maar wat? Ja dat wis ik toen nog niet. Inmiddels wel alleen ben ik nu wel 35 jaar gescheiden en een kind van '' hem''.

 

 

We hadden het leuk en al snel gingen we samen op kamers in Utrecht. Want daar gingen we allebei studeren. Ik als dokter en hij was erg sirieus. Ik twijfelde altijd nog wel aan me studie keus maar hij niet. Zag zich zelf al over tien jaar als ' 'hoge staaf' '. Het werd steeds beter tussen ons en genoten van alles. Inmiddels hadden we allebei onze lange studie afgerond met een wit papiertje. Allebei hadden we een baan en gingen aan grotere dingen denken. Zoals een huis in de randstad van Utrecht. Met een tuin en een grote eettafel en stoelen. Want we wilde allebei een groot gezin. Maar in me achter hoofd zei iemand er mist wat.

 

 

Na 3 jaar samen hebben gewoond kregen wij een kindje. Haar naam was Sara. Wat waren we gelukkig. Genoten van alles om ons heen en van elkaar. Van de randstand gingen we verhuizen naar de grote gezinnen buurt. Want ons meisje moes over aantal jaartjes wel buiten kunnen spelen. Toen ging ik steeds meer dingen denken. Ze kleding style werd anders. En ze haren werden een keer in de maand blond geverft. Waarom? Ja dat wis ik niet. Hij wilde er niet over praten. De relatie ging hierdoor achter uit want ik miste een stukje vertrouwen.

 

 

Even wat later kreeg ik van een collega in het ziekenhuis op zaterdag avond een berichtje. Met een foto van me man met nog een man. Ik bleef zeggen ja dat is ze beste vriend 'freek'. Maar het stemmetje in me achter hoofd zei ja ze beste vriend geloof je het zelf. Ik ging naar een psycholoog omdat ik er van achter uit ging. Ik merkte al die jaren al wat maar nooit wis ik wat. Besloot op advies van me psycholoog hem te confronteren met me gedachtes. Dit liep niet goed uit en meneer pakte ze spullen. Want ik beschuldigde hem van iets wat niet waar was. Hij sliep bij mister freek. Na een week wilde die savonds langs komen. En bekende inderdaad dat die '' homo '' was. Ja het deed me verdriet maar ik wis het. Heb tegen hem gezegd dat ik wilde dat die gelukkig was. Hij vertelde dat die het al jaren wis. Alleen mij niet wilde teleurstellen want hij hield ook van mij. Alleen op een andere manier. We zijn goede vrienden en een goede vader en moeder voor onze dochter. Hij en freek zijn getrouwd.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Anne lopes
2 maanden geleden

Wat een mooi verhaal. Kippenvel op me armen.

Bryan
2 maanden geleden

Heel mooi geschreven. Je bent een mooie vrouw heb bewondering voor je.

Lisa
2 maanden geleden

Heel mooi verhaal met een randje verdriet. 🖤